دلتنگ که باشی، با یک مرور ساده هم به هم میریزی؛ با عکس‌های قدیمی؛ با خاطرات ... با یادداشت‌هایی که اگر خودت هم آنها را ببینی، باور نمی‌کنی روزی خودت آنها را نوشته باشی!دلتنگ که باشی، پناه می‌بری به صفحه قدیمی فیس بوک، به وبلاگ قدیمی... به روزهای تلخ و شیرین گذشته... دلتنگ که باشی، یادت می‌رود چقدر ت...

و اما بعد ..... در باب لیاقت انسان ها حرف ها خواهم گفت.....

دلتنگ که باشی، با یک مرور ساده هم به هم میریزی؛ با عکسهای قدیمی؛ با خاطرات ... با یادداشتهایی که اگر خودت هم آنها را ببینی، باور نمیکنی روزی خودت آنها را نوشته باشی! دلتنگ که باشی، پناه میبری به

حالا دورهای که فکرش را میکردم تموم شده و باید خودم تصمیم بگیرم. یک تصمیم که شاید سرنوشتم را عوض کند... درست نمیدونم باید از بین این تصمیمها کدوم را انتخاب کنم اما به هر حال، همیشه تو اینجور موافق، خد

بعضی مواقع هست؛ از همه جا میبری، کلاً از همه کس ناامید میشی؛ نه که نشون بدیا، اتفاقاً خیلی پرانرژی، خیلی باقدرت، خیلی شاد و شنگول و خیلی خوشحال به نظر میرسی... اما خب بالاخره درونت یه چیز دیگس... دور

بالاخره این دل که از سنگ نیست... اونم قراره گاهی وقتا بگیره... از همه کَس، همه چیز، همه جا.... اونوقته که دیگه با خودت میگی، شاید.... از همون اولم نباید تا اینجاش پیش میرفتی... پینوشت(1): خوبه که

حالا دو سال گذشته از روزی که تصمیمات مهمی در زندگیام گرفتم؛ روزی که به ظاهر اتفاقی ساده اما در واقع، یک حرکت کاملاً اساسی در زندگی من صورت گرفت... بعد از آن عزل و نصبهای #کذایی و البته حرفها و حد

شنیدهای؟ وقتی در گذشته گیر میکنی؟ وقتی که یک باره، غرق مشغلهها میشوی؛ در یک سنی میمانی، و سالها بعد... هر کاری میکنی نمیتوانی از آن دل بکنی؟؟؟ داستان من و این وبلاگ هم، همین است... وارد مد